Znow popadam w ten absurdalny, beznadziejny marazm. To cos, co mnie unieruchamia, oniesmiela, czasem niszczy. Z ta tylko roznica, ze tym razem jest to nieco bardziej autentyczne, szczere, otwarte.

Ja widze ja, czy ona widzi mnie? ja mam wglad w jej mysli, czy ona ma wglad w moje? nie. Niewielu jest takich ludzi, ktorzy byliby tak uparci. Doskonale o tym wiem. “Leave her alone”. Tak, to sluszne zalecenie.

Szczescia, a moze i nie szczescia zyczyc? tylko jakie to ma znaczenie, skoro to subiektywna rzecz. W gruncie rzeczy dobrze jest wiedziec, ze jest sie jedynie kloda targana sila huraganu. Mozesz sie zaczepic o drzewo, ale w koncu i tak wciagnie cie w oko cyklonu.

Nigdy tu nie trafisz, to pewne. Gdybys trafila, to nie uwierzylabys zapewne, ze mozna byc az tak upartym, prawda?

Sily nie dam, ale bolu zaoszczedze. To jest to, co moge ofiarowac.

Zycie jest do dupy. Nie dziwota, ze tak przyjemnie jest czasem zasnac i nie myslec o niczym. Smierc w skali mikro to wspaniala rzecz. Oby tylko skala makro byla przynajmniej podobna …

Wielu ludzi wielokrotnie powtarza, ze prawdziwe, wartosciowe szczescie i radosc w postaci drugiego czlowieka, kochajacej osoby nie spada na ludzi z nieba, samo z siebie. Wedlug nich nalezy wyjsc do innych ludzi i nawiazac z nimi kontakt, ugasic wlasne ‘ja’ i przyjac ‘ty’.
Jaka jednak wartosc ma taki zamierzony, zaprojektowany kontakt, jesli u podwalin takiej inicjatywy leza wlasne roszczenia i oczekiwania tego ‘ja’ dotyczace szczescia, radosci i towarzystwa innych ludzi?

Ludzie sluza sobie nawzajem niczym przedmioty i zabawki, zaspokajajac sie wzajemnie. Takie uprzedmiotowienie kontaktow splyca je i sprowadza do rangi emocjonalno-fizycznej wymiany handlowej.

Zastanawiajace … i kto by pomyslal, ze to wlasnie ona uczy tego, czego w teorii uczy psychologia.
Dowiedzialem sie, ze zaborczosc i chec przywlaszczania sobie partnerki to tak naprawde proba pozyskania
cechy, ktorej nam brakuje. To bardzo logiczne.

Na pewne rzeczy nie mamy wplywu. Ot tak po prostu. To zaskakujace, ale – prawdopodobnie – tylko czasami pojawia sie poczucie wiecznego niespelnienia czegos, co spelnic sie moglo. A moze nie moglo … ?

Czlowiek i przedmiot taka sama maja range dla swiata i [innych przedmiotow] – rozna zas dla innych ludzi.

Przedmiot nigdy nie nalezy do czlowieka. Zawsze nalezal, nalezy i bedzie nalezec do swiata, z ktorego pochodzi i w ktorym partycypuje. Dzieje sie tak niezaleznie od zycia ludzkiego.

To dziwne … ale wracajac stamtad czuje jakas melancholie, smutek; zal … w zasadzie mialem tak od zawsze, w wielu miejscach. Syndrom braku wlasnego – towarzyskiego – zycia? bardzo mozliwe.
Dochodzi jeszcze kwestia ich, a wlasciwie jej. To zabawne, ze czlowiek; ktory stara sie uciec od uczuc jak najdalej
wpada pod ich rozpedzona lokomotywe w pelnej nieswiadomosci.
W takim stanie dopisuje sie scenariusze, nadinterpretowuje sie wydarzenia i … i wychodzi nam piekna love-story
z iskrzacymi sie spojrzeniami, choc w istocie swej bedacymi zapewne [przynajmniej jednostronnie] zwyklymi obserwacjami, zdumieniem zainteresowaniem wyrazonym przez druga strone.
Jesli na kogos patrzysz i widzisz absolutna doskonalosc, to cos musi byc nie tak. Zdarza mi sie czasem doszukac kilku niedoskonalosci, ale sa one wykute niejako “na sile”, co jest zwyczajnie zabawne.
Nie wiem czy sie oszukuje, nie wiem po co mi to wszystko, te ciagle urajanie sobie alter-rzeczywistosci, ale wiem, ze musze z tym skonczyc. Nie wychodzi mi to na dobre – wprost przeciwnie.
W najsmielszych oczkeiwaniach i snach nie wysnilbym rzeczywistosci zlozonej ze wspolnej koegzystencji mojej i jej. Nie wiem nawet, czy chodzi o poczucie wlasnej, lub jej wartosci. To byloby absurdalne, ale i wysnione, jednak mogloby sie skonczyc w oczywisty sposob, bo tez dlaczego ten – jeden z wielu przeciez – zwiazkow miedzyludzkich [nie znajdujacy sie nawet w sferze potencjalnosci! ] mialby sie zakonczyc inaczej?
Czysty absurd i nonsens.
Tak, zycie to cierpienie, wahania, niepewnosc, strach i calkowita, niczym niepowstrzymana NIEMOC.
Niemoc bycia tym, kim chce sie byc, niemoc przebycia drogi do wlasnej doskonalosci, niemoc zrealizowania sie w drugim czlowieku, niemoc oddania sie drugiemu czlowiekowi, niemoc szczescia, niemoc milosci, niemoc, niemoc, niemoc …

Tak naprawde nie mam nic do powiedzenia.

To zabawne … drzy sie o kogos, kto nas pozniej nienawidzi. A jednak zyczylem jej dobrze, i ma sie dobrze.
Nie realizuje sie osobiscie, ambicjonalnie, jednak ma sie dobrze i trwa z kims, kto jest inny, niz ja.
Jest teraz obca i odlegla. Dotychczas czulem uspokajajaca wiez na odleglosc, ale odnosze wrazenie, ze
brutalnie mi ja zerwano. To boli, swiadomosc tego, ze ktos inny – w wielu kwestiach lepszy – wysluchuje
jej zartow, zaczepek, smiechu, opowiesci; zwierzen …
Ktos ma swoje idealne lata przepelnione spokojem i statyczna codziennoscia. Ktos czuje, ze nie jest sam,
wierzy wciaz w to, ze – byc moze – bedzie to trwac wiecznie. Byc moze jest tez w nim jakis wewnetrzny niepokoj.
Byc moze jest w nim rowniez watpliwosc, jednak stara sie zapewne dzialac tak, by ja wyeliminowac.
Ich mysli sa skierowane wzajemnie na siebie. Sa szczesliwi i polegaja na sobie, rozumieja sie.
Jest tak, jak chcialem. Zyczylem jej tego. Nie jestem jej aniolem strozem, a ona nie jest moja ziemska podopieczna.
Wymazala przeszlosc i nagrywa wlasnie nowy, lepszy film – tym razem juz pelnometrazowy, a nie tylko sama reklame.
Piec minut w LP … moje piec minut trwalo chwile.
Nie ma wyjatkow, jest prawidlowosc.
Rodzimy sie sami, sami zyjemy i sami umieramy.
Moze kiedys zrozumiem, moze .