Niemoc

To dziwne … ale wracajac stamtad czuje jakas melancholie, smutek; zal … w zasadzie mialem tak od zawsze, w wielu miejscach. Syndrom braku wlasnego – towarzyskiego – zycia? bardzo mozliwe.
Dochodzi jeszcze kwestia ich, a wlasciwie jej. To zabawne, ze czlowiek; ktory stara sie uciec od uczuc jak najdalej
wpada pod ich rozpedzona lokomotywe w pelnej nieswiadomosci.
W takim stanie dopisuje sie scenariusze, nadinterpretowuje sie wydarzenia i … i wychodzi nam piekna love-story
z iskrzacymi sie spojrzeniami, choc w istocie swej bedacymi zapewne [przynajmniej jednostronnie] zwyklymi obserwacjami, zdumieniem zainteresowaniem wyrazonym przez druga strone.
Jesli na kogos patrzysz i widzisz absolutna doskonalosc, to cos musi byc nie tak. Zdarza mi sie czasem doszukac kilku niedoskonalosci, ale sa one wykute niejako “na sile”, co jest zwyczajnie zabawne.
Nie wiem czy sie oszukuje, nie wiem po co mi to wszystko, te ciagle urajanie sobie alter-rzeczywistosci, ale wiem, ze musze z tym skonczyc. Nie wychodzi mi to na dobre – wprost przeciwnie.
W najsmielszych oczkeiwaniach i snach nie wysnilbym rzeczywistosci zlozonej ze wspolnej koegzystencji mojej i jej. Nie wiem nawet, czy chodzi o poczucie wlasnej, lub jej wartosci. To byloby absurdalne, ale i wysnione, jednak mogloby sie skonczyc w oczywisty sposob, bo tez dlaczego ten – jeden z wielu przeciez – zwiazkow miedzyludzkich [nie znajdujacy sie nawet w sferze potencjalnosci! ] mialby sie zakonczyc inaczej?
Czysty absurd i nonsens.
Tak, zycie to cierpienie, wahania, niepewnosc, strach i calkowita, niczym niepowstrzymana NIEMOC.
Niemoc bycia tym, kim chce sie byc, niemoc przebycia drogi do wlasnej doskonalosci, niemoc zrealizowania sie w drugim czlowieku, niemoc oddania sie drugiemu czlowiekowi, niemoc szczescia, niemoc milosci, niemoc, niemoc, niemoc …